“Nous prendrons le temps de vivre, d’être libres mon amour
Sans projets et sans habitudes nous pourrons rêver notre vie”
“We zullen de tijd nemen om te leven, om vrij te zijn, mijn liefste,
zonder plannen en zonder sleur zullen we ons leven kunnen dromen.”
(Le Temps de Vivre)
Georges Moustaki, Franse singer-songwriter met een veelkleurige achtergrond – Italiaans, Grieks, Joods en Egyptisch – werd op 3 mei 1934 geboren in Alexandrië, Egypte, als Giuseppe Mustacchi. Hij groeide op in een Grieks-Joodse familie waar thuis Italiaans gesproken werd. Zijn ouders hadden een boekhandel in de kosmopolitische stad, waar verschillende culturen en gemeenschappen samenleefden. Ze voelden een sterke band met de Franse cultuur en stuurden hem naar een Franse school. Thuis heette hij Giuseppe, in de Egyptische burgerlijke stand stond hij geregistreerd als Youssef, op school werd hij Joseph (Jo) genoemd en eenmaal in Frankrijk koos hij de naam Georges – uit bewondering voor Georges Brassens. Die opeenvolging van namen weerspiegelt de kleurrijke mediterrane wereld waarin Moustaki zich thuis voelde.
Al op jonge leeftijd werd Moustaki aangetrokken door Franse literatuur en het Franse chanson. Zijn liefde voor het schrijven groeide en al snel begon hij zijn eerste liedjesteksten te schrijven. Op zeventienjarige leeftijd keerde hij terug van een vakantie in Frankrijk met de vaste overtuiging dat hij daar zijn toekomst wilde zoeken. Met toestemming van zijn ouders vertrok hij naar Parijs. Een baantje als barman bracht hem in contact met bekende figuren uit de muziekwereld, onder wie Georges Brassens, die hem aanmoedigde om verder te gaan met het schrijven van liedjes. In 1958 werd Moustaki voorgesteld aan Édith Piaf. Voor haar schreef hij een van haar bekendste chansons, Milord. De twee kregen bovendien korte tijd een hartstochtelijke relatie. Moustaki’s reputatie als tekstschrijver groeide snel en hij werkte onder meer voor Yves Montand, Henri Salvador, Barbara en Serge Reggiani.
In het begin van de jaren zestig zag Moustaki zichzelf nog niet echt als zanger of performer. Dat veranderde tijdens de studentenopstand in Parijs in mei 1968. Samen met bevriende kunstenaars organiseerde hij solidariteitsconcerten en kreeg de smaak van het podium te pakken. De release van zijn eerste 45-toerenplaat, Le Métèque, maakte hem in één klap beroemd. In de daaropvolgende drie decennia groeide Moustaki uit tot een echte wereldreiziger. Hij trad op in alle windstreken en liet zich onderweg inspireren door nieuwe culturen en muziekstijlen, zoals de bossa nova in Brazilië. Naast zijn prachtige romantische ballades was Moustaki ook een geëngageerd kunstenaar. Samen met onder anderen Mikis Theodorakis, Paco Ibáñez en Zeca Afonso sprak hij zich uit tegen de dictaturen in Griekenland, Spanje en Portugal, en was hij euforisch op de dag van de bevrijding.
In ‘Hommage aan Georges Moustaki’ vertelt MÉNESTREL het verhaal van zijn leven en carrière aan de hand van beelden, anekdotes en vijftien van zijn mooiste chansons. Naast klassiekers als Le Métèque, Le Temps de Vivre, Ma liberté en Ma Solitude komen ook andere pareltjes voorbij, minder bekend maar daarom niet minder bijzonder.
Georges Moustaki: wereldartiest, kind van de Mediterranee en onvermoeibare zanger van vrijheid, liefde en broederschap.
